คดีแพ่ง พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 ยังไม่ผ่านการตรวจกับแหล่งทางการ

คดีผู้บริโภค — ผู้บริโภคฟ้องผู้ประกอบธุรกิจ (ฟ้องด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือ) มาตรา 7 พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551

มาตรา 7 พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 ว่าด้วยคดีผู้บริโภค — ผู้บริโภคฟ้องผู้ประกอบธุรกิจ (ฟ้องด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือ) อยู่ในหมวด “คดีผู้บริโภค” — สรุปตัวบท องค์ประกอบ อายุความ

ยังไม่ผ่านการตรวจกับแหล่งทางการ — ข้อมูลของมาตรานี้ยังไม่ได้ตรวจเทียบกับตัวบทฉบับทางการ โปรดตรวจสอบเลขมาตรา ตัวบท และอัตราโทษก่อนนำไปใช้

ประเภทคดี: คดีแพ่ง
กฎหมาย: พระราชบัญญัติวิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551
มาตรา: 7 (พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค)
หมวด: คดีผู้บริโภค
ประเภทคำขอ: ค่าสินไหมทดแทน

ตัวบทหรือสรุปสาระของมาตรา 7

ผู้บริโภคฟ้องผู้ประกอบธุรกิจเป็นคดีผู้บริโภคได้โดยยื่นฟ้องเป็นหนังสือหรือด้วยวาจา (ม.7 โดยสรุป); ผู้บริโภคเป็นโจทก์ไม่ต้องเสียค่าขึ้นศาลหรือค่าธรรมเนียมศาลตามที่ผลค้นหารองระบุว่าเป็นไปตาม ม.18 — ยังไม่ได้ตรวจตัวบทฉบับเต็มกับ krisdika.go.th (อ้างอิงจากผลค้นหาบทความรองและความรู้ทั่วไป) — ต้องตรวจก่อนใช้จริง

องค์ประกอบของมูลคดี

โจทก์เป็นผู้บริโภค (ซื้อหรือรับบริการเพื่อใช้ส่วนตัว/ครอบครัว)
จำเลยเป็นผู้ประกอบธุรกิจ
ข้อพิพาทเกิดจากสินค้าหรือบริการ
ยื่นต่อศาลที่มีเขตอำนาจ (ภูมิลำเนาโจทก์/จำเลย หรือที่เกิดมูลคดี)

อายุความ

ตามมูลคดีแพ่งนั้น (เช่น ผิดสัญญา 10 ปี ม.193/30; ละเมิด 1 ปี/10 ปี ม.448); ค่าเสียหายเชิงลงโทษตามกฎหมายเฉพาะ (ตรวจตัวบท)

ข้อมูลประกอบการฟ้องคดีแพ่ง

ก่อนฟ้องต้องทำอะไร

ร้องเรียนผู้ประกอบธุรกิจหรือ สคบ. เป็นหลักฐาน (ไม่บังคับก่อนฟ้อง)
ตรวจว่าคดีเป็นคดีผู้บริโภคตามนิยามของกฎหมาย

หลักฐานที่ควรมี

ใบเสร็จ/สัญญา/ใบสั่งซื้อ/ใบรับประกัน
ภาพถ่ายสินค้าชำรุด หรือหลักฐานบริการที่ไม่ได้มาตรฐาน
ใบรับรองแพทย์/ใบประเมินความเสียหาย
หลักฐานร้องเรียนผู้ประกอบธุรกิจ/สคบ.
หลักฐานการโฆษณาที่ชวนเชื่อ

ดอกเบี้ย

ดอกเบี้ยผิดนัดตามมาตรา 224: หากไม่มีข้อตกลงเรื่องดอกเบี้ยไว้ ใช้อัตราตามมาตรา 7 (ร้อยละ 3 ต่อปี) บวกอัตราเพิ่มร้อยละ 2 ต่อปี = ร้อยละ 5 ต่อปี สำหรับการผิดนัดตั้งแต่ 11 เม.ย. 2564 เป็นต้นไป (พ.ร.ก.แก้ไขเพิ่มเติม ป.พ.พ. พ.ศ. 2564; ก่อนวันดังกล่าวใช้ร้อยละ 7.5 ต่อปี) ห้ามคิดดอกเบี้ยซ้อนดอกเบี้ยระหว่างผิดนัด; ถ้าสัญญากำหนดอัตราไว้ ใช้ตามสัญญาแต่ไม่เกินร้อยละ 15 ต่อปี (ม.654) — อัตราตามมาตรา 7 ปรับได้ด้วยพระราชกฤษฎีกา (ทบทวนทุก 3 ปี) ตรวจอัตรา ณ วันฟ้องก่อนใช้

ค่าขึ้นศาล

ผู้บริโภคเป็นโจทก์ไม่ต้องเสียค่าขึ้นศาล (ม.18 ตามผลค้นหารอง — ตรวจตัวบท); ผู้ประกอบธุรกิจเป็นโจทก์ตามหลักทั่วไป

ข้อควรระวัง

เลขมาตราและความรับผิดตามกฎหมายคดีผู้บริโภคยังไม่ได้ตรวจกับตัวบทฉบับเต็ม ต้องตรวจก่อนใช้; ศาลคดีผู้บริโภคใช้ระบบไต่สวน คู่ความไม่จำเป็นต้องมีทนาย

มาตราที่เกี่ยวข้อง

พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 18 — ผู้บริโภคเป็นโจทก์ไม่ต้องเสียค่าขึ้นศาล — ตรวจตัวบท
พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551 มาตรา 39–42 — ศาลกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษได้ — ตรวจเลขมาตราจากตัวบท
ป.พ.พ. มาตรา 215 — ค่าสินไหมทดแทนผิดสัญญา
ป.พ.พ. มาตรา 420 — ละเมิด

แหล่งอ้างอิงและสถานะการตรวจ

ยังไม่ผ่านการตรวจกับแหล่งทางการ · แหล่งอ้างอิง: ผลค้นหา (บทความ/คู่มือ สคบ./สำนักงานศาลยุติธรรม) ไม่ได้ตรวจตัวบทฉบับเต็มที่ krisdika.go.th — พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. 2551

คำถามที่พบบ่อย

คดีผู้บริโภค — ผู้บริโภคฟ้องผู้ประกอบธุรกิจ (ฟ้องด้วยวาจาหรือเป็นหนังสือ) (มาตรา 7 พ.ร.บ.วิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค) มีอายุความกี่ปี?

ข้อมูลเพื่อการศึกษา ไม่ใช่คำปรึกษา — ข้อมูลเพื่อการศึกษา ไม่ใช่คำปรึกษาทางกฎหมาย และไม่รับประกันผลของคดี กฎหมายอาจถูกแก้ไขภายหลัง ควรตรวจกับตัวบทฉบับปัจจุบันและปรึกษาทนายความก่อนดำเนินคดี