ฎีกาที่ 1996/2537

การวินิจฉัยว่าอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตาม ป.วิ.อ. มาตรา193 ทวิ หรือไม่ ต้องพิจารณาความผิดแต่ละกระทง เมื่อความผิดในกระทงนั้นมีความผิดหลายบทรวมอยู่ด้วย ถ้าบทหนักไม่ต้องห้ามศาลก็ต้องถือว่าทุกบทไม่ต้องห้าม คดีนี้โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยในกระทงความผิดฐานพาอาวุธปืนและมีดติดตัวไปในทางสาธารณะและหมู่บ้าน อันเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทเมื่อความผิดต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ, วรรคแรก72 ทวิ วรรคสอง ซึ่งเป็นบทหนักมีอัตราโทษจำคุกไม่เกิน 5 ปีไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 193 ทวิ ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ซึ่งเป็นบทเบาก็พลอยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ด้วย เมื่อพยานหลักฐานโจทก์ยังมีข้อสงสัยว่าจำเลยใช้อาวุธปืนและมีดยิงและแทงผู้เสียหายหรือไม่ และได้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยแล้ว ก็ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยในความผิดตาม ป.อ.มาตรา 371 ให้แก่จำเลยด้วย

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80,83, 91, 288, 571 (ที่ถูกมาตรา 371) พระราชบัญญัติอาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 4, 7, 8, 8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยทั้งสามให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง ส่วนอาวุธปืนแก๊ปโจทก์มิได้นำสืบให้เห็นว่าเป็นอาวุธปืนซึ่งไม่ได้รับอนุญาตจากนายทะเบียนท้องที่ให้มีไว้ จึงไม่ริบโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 80, 83, 91, 371ให้เรียงกระทงลงโทษจำคุกจำเลยคนละ 10 ปี ตามมาตรา 288, 80 และปรับจำเลยคนละ 100 บาท ตามมาตรา 371 ไม่ชำระค่าปรับให้จัดการตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30 ริบของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยทั้งสามฎีกาคดีมีปัญหาตามฎีกาของจำเลยทั้งสามว่า ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ต้องห้ามอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193 ทวิ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสามในความผิดฐานนี้มาโดยไม่ชอบนั้น เห็นว่าคดีนี้โจทก์บรรยายฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานพาอาวุธปืนและมีดเป็นกรรมเดียวกันดังนั้น ในการวินิจฉัยว่าอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต้องห้ามตามมาตรา193 ทวิ หรือไม่ ต้องพิจารณาความผิดแต่ละกระทง เมื่อความผิดในกระทงนั้นมีความผิดหลายบทรวมอยู่ด้วย ถ้าบทหนักไม่ต้องห้ามศาลก็ต้องถือว่าทุกบทไม่ต้องห้าม คดีนี้โจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยในกระทงความผิดฐานพาอาวุธปืน และมีดติดตัวไปในทางสาธารณะและหมู่บ้านอันเป็นการกระทำกรรมเดียวเป็นความผิดต่อกฎหมายหลายบทเมื่อความผิดตามพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา 8 ทวิ วรรคแรก,72 ทวิ วรรคสอง ซึ่งเป็นบทหนักมีอัตราโทษจำคุกไม่เกินห้าปีและปรับไม่เกิน 10,000 บาท ไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 197 ทวิ ความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ซึ่งเป็นบทเบาก็พลอยไม่ต้องห้ามอุทธรณ์ด้วย ศาลอุทธรณ์ภาค 1 ย่อมมีอำนาจรับวินิจฉัยความผิดกระทงนี้ได้ อย่างไรก็ตามเมื่อผลแห่งการวินิจฉัยในประเด็นแรกพยานหลักฐานโจทก์ยังมีข้อสงสัยตามสมควรว่าจำเลยทั้งสามใช้อาวุธปืนและมีด ยิงและแทงพยายามฆ่าผู้เสียหายหรือไม่ และศาลฎีกาได้ยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลยทั้งสามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 227 วรรคสอง แล้ว ก็จะต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 ให้แก่จำเลยด้วยพิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง