ฎีกาที่ 2092/2536

การริบทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1) เป็นดุลพินิจของศาลจะริบหรือไม่ก็ได้ โต๊ะบิลเลียดซึ่งเป็นของกลางคดีนี้ไม่ใช่มีไว้เฉพาะการเล่นการพนันโดยตรง แต่อาจจะนำไปใช้ในทางอื่นได้เช่น การกีฬา จึงยังไม่สมควรริบ

โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2535 เวลากลางวันจำเลยกับพวกที่หลบหนีเล่นการพนันบิลเลียด อันเป็นการพนันตามบัญชี ข.อันดับที่ 23 ท้ายพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 พนันเอาทรัพย์สินกัน โดยจำเลยเป็นผู้จัดให้มีการเล่นและร่วมเล่นด้วยเหตุเกิดที่แขวงดอกไม้ เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร เจ้าพนักงานจับจำเลยได้พร้อมด้วยโต๊ะบิลเลียดขนาด 4 x 8 ฟุต จำนวน 1 ตัวไม้คิวจำนวน 3 อัน ไม้เร๊ต 1 อัน เงินสด 10 บาท เป็นของกลางขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6,10, 12, 15 ริบของกลางและจ่ายเงินรางวัลสินบนนำจับจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติ การพนัน พ.ศ. 2478 มาตรา 4, 5, 6, 10, 12, 15จำเลยให้การรับสารภาพลดโทษให้กึ่งหนึ่ง ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 78 คงปรับจำเลยฐานเป็นผู้จัดให้มีการเล่น 700 บาท และฐานผู้ร่วมเล่น 400 บาท รวมปรับ 1,100 บาท ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนริบของกลางเฉพาะเงินสด 10 บาท ของกลางอื่นนอกนั้นไม่ริบ กับให้จำเลยจ่ายสินบนนำจับกึ่งหนึ่งของค่าปรับโจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบของกลางอื่นที่ศาลชั้นต้นสั่งไม่ริบศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกา โดยอธิบดีกรมอัยการรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ตามพระราชบัญญัติการพนัน พ.ศ. 2478มาตรา 10 วรรคสอง บัญญัติว่า เครื่องมือที่ใช้ในการเล่นนั้นให้ศาลมีอำนาจริบได้ตามกฎหมายลักษณะอาญา และตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 33(1) ให้ศาลมีอำนาจสั่งริบทรัพย์สินซึ่งบุคคลได้ใช้ในการกระทำผิด ซึ่งหมายความว่าอยู่ในดุลพินิจของศาลจะริบหรือไม่เมื่อได้พิเคราะห์ถึงของกลางไม่ใช่มีไว้เฉพาะการเล่นการพนันโดยตรงแต่อาจจะนำไปใช้ในทางอื่นได้ เช่นการกีฬา ยังไม่สมควรริบพิพากษายืน