ฎีกาที่ 2307/2535

อ. พยานโจทก์เบิกความว่า จำเลยยิงผู้ตาย แต่กลับปรากฏว่าหลังเกิดเหตุประมาณ 10 นาที เจ้าพนักงานตำรวจได้มาที่เกิดเหตุพยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจ พยานอ้างว่าเพราะกลัวคนร้ายจะมาทำร้ายพยาน แต่กับ ท. พี่ของผู้ตายพยานก็ไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนร้าย พยานเป็นคนบอก ท. ทันทีที่เกิดเหตุว่าผู้ตายถูกยิงพยานไม่น่าจะเกิดความกลัวจนไม่กล้าบอกชื่อจำเลยต่อ ท. การที่พยานกลับไปภูมิลำเนาและญาติของผู้ตายไปตามให้มาเป็นพยานก็เป็นเรื่องผิดปกติ เพราะญาติของผู้ตายรู้ได้อย่างไรว่าพยานจำคนร้ายได้ในเมื่อพยานไม่ได้บอกใครไว้เลยว่า พยานจำคนร้ายได้ นอกจากนี้คนงานที่อยู่ด้วยในที่เกิดเหตุคือ ส.เบิกความว่าส. กับพวกอีก 3 คน ไม่มีใครจำหน้าคนร้ายได้ พ.เบิกความว่าพ.อ.และลูกจ้างคนอื่นไม่มีใครจำหน้าคนร้ายได้ จึงทำให้น่าสงสัยว่าอ. จำคนร้ายได้แน่นอนหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย.

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288,289(4), 371, 33, 91 พระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืนวัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และสิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 7,8 ทวิ, 72, 72 ทวิ และริบของกลางจำเลยไม่ได้ให้การ ถือว่าจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 289(4), 33 ลงโทษประหารชีวิต ริบของกลาง สำหรับคำขออื่นนอกจากนี้ให้ยกเสียจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ แต่ให้ริบของกลางโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "พิเคราะห์แล้ว คดีมีปัญหาว่า จำเลยได้กระทำความผิดตามฟ้องโจทก์หรือไม่ โจทก์มีประจักษ์พยาน คือนายองอาจ ศิลารัตน์ เบิกความว่าขณะที่พยานและคนงานอีก 3 คนกำลังล้างและต้มหัวสุกรอยู่ คนร้ายได้เดินมาทางหลังพยาน พยานได้หันไปดู คนร้ายสวมถุงมือดำทั้งสองข้าง สวมหมวกแก๊ปสีดำ คนร้ายคือจำเลยนี้ชักปืนพกจากเอวบริเวณด้านหน้าแล้วจ่อยิงผู้ตาย1 นัด พยานกับคนงานตกใจวิ่งหนีเข้าบ้าน พยานหันมามองเห็นจำเลยเดินหนีไปทางทิศตะวันตก คำของนายองอาจรับฟังได้เพียงใด เพราะประมาณ 10 นาทีต่อมาเจ้าพนักงานตำรวจได้มาที่เกิดเหตุ พยานไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจว่า จำเลยเป็นคนยิงผู้ตาย เหตุที่ไม่ได้บอกเจ้าพนักงานตำรวจ พยานอ้างว่าเพราะกลัวคนร้ายจะมาทำร้ายพยานแต่กับนางทองพิมพ์พี่ของผู้ตายพยานก็ไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนร้ายพยานเป็นคนบอกนางทองพิมพ์ทันทีที่เกิดเหตุว่าผู้ตายถูกยิงพยานไม่น่าจะเกิดความกลัวจนไม่กล้าบอกชื่อจำเลยต่อนางทองพิมพ์การที่พยานกลับไปภูมิลำเนาและญาติของผู้ตายไปตามให้มาเป็นพยานก็เป็นเรื่องผิดปกติเพราะญาติของผู้ตายรู้ได้อย่างไรว่าพยานจำคนร้ายได้ในเมื่อพยานไม่ได้บอกใครไว้เลยว่า พยานจำคนร้ายได้ นอกจากนี้คนงานที่อยู่ด้วยในที่เกิดเหตุ คือนายสมหมาย บรรหาร เบิกความว่านายสมหมายกับพวกอีก 3 คน ไม่มีใครจำหน้าคนร้ายได้ นายไพบูลย์ลินทะจะกะ เบิกความว่า นายไพบูลย์ นายองอาจและลูกจ้างคนอื่นไม่มีใครจำคนร้ายได้ เมื่อพยานซึ่งอยู่ในที่เกิดเหตุในขณะเกิดเหตุเบิกความแตกต่างกันเช่นนี้ จึงทำให้น่าสงสัยว่านายองอาจจำคนร้ายได้แน่นอนหรือไม่ ต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้แก่จำเลย..."พิพากษายืน.