ฎีกาที่ 2497/2533

โจทก์ทราบดีอยู่แล้วว่าจำเลยไม่มีเงินในบัญชีพอที่จะชำระให้แก่โจทก์ได้ ทั้งจำเลยออกเช็คพิพาทโดยไม่ได้ลงวันที่สั่งจ่ายแม้ต่อมาโจทก์จะเป็นผู้ลงวันที่สั่งจ่ายเอง โดยจำเลยยินยอมให้ลงและทำหนังสือสัญญาขายลดเช็คไว้กับโจทก์ด้วย จำเลยก็ไม่มีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 83 ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วเห็นว่า คดีมีมูล ให้ประทับฟ้องจำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83 ปรับจำเลยที่ 1 เป็นเงิน 100,000 บาท ส่วนจำเลยที่ 2 ลงโทษจำคุก 1 ปีจำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยทั้งสองฎีกา โดยผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์ซึ่งลงชื่อในคำพิพากษาเห็นว่าข้อความที่ตัดสินเป็นปัญหาสำคัญอันควรสู่ศาลสูงสุดและอนุญาตให้ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ข้อเท็จจริงฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทั้งสองออกเช็คพิพาทเอกสารหมาย จ.2 มอบให้แก่โจทก์โดยไม่ได้ลงวันที่สั่งจ่าย ต่อมาโจทก์ได้ลงวันที่สั่งจ่ายเอง และเช็คพิพาทธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน มีปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยว่าจำเลยกระทำผิดตามฟ้องหรือไม่ โจทก์มีตัวโจทก์เบิกความยืนยันว่า จำเลยทั้งสองออกเช็คพิพาทเพื่อนำมาแลกเช็คของจำเลยที่ 1 ที่ถูกปฏิเสธการจ่ายเงินโดยไม่ลงวันที่สั่งจ่าย โจทก์ได้ลงวันที่สั่งจ่ายต่อหน้าจำเลยที่ 2และให้จำเลยที่ 2 ทำหนังสือสัญญาขายลดเช็คไว้ปรากฏตามเอกสารหมายจ.5 เห็นว่าก่อนที่จำเลยทั้งสองจะออกเช็คพิพาทให้แก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ได้ออกเช็คแลกเงินสดไปจากโจทก์หลายครั้งรวมเป็นเงินทั้งสิ้น1,200,000 บาท และเช็คของจำเลยที่ 1 ดังกล่าวธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน โจทก์ได้ติดต่อให้จำเลยที่ 2 นำเช็คมาแลกฉบับเก่าคืนไปและจำเลยที่ 2 ก็นำเช็คพิพาทมาแลกตามที่โจทก์ต้องการ แสดงให้เห็นว่าโจทก์ทราบอยู่แล้วว่าจำเลยที่ 1 ไม่มีเงินในบัญชีพอที่จะชำระให้แก่โจทก์ได้ นอกจากนี้โจทก์ยอมรับว่าเช็คพิพาทจำเลยทั้งสองไม่ได้ลงวันที่สั่งจ่าย ต่อมาโจทก์เป็นผู้ลงเองแม้จะฟังว่าจำเลยที่ 2 ยินยอมให้ลงและยังได้ทำหนังสือสัญญาขายลดเช็คไว้กับโจทก์ด้วยก็ตาม จำเลยทั้งสองก็ไม่มีความผิดตามฟ้อง ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษามานั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย"พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์