ฎีกา ปี พ.ศ. 2534 แพ่ง
ฎีกาที่ 2572/2534
คำพิพากษาย่อ (ย่อสั้น)
โจทก์เป็นพนักงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งเป็นรัฐวิสาหกิจฟ้องขอให้บังคับ จำเลยรับจดทะเบียนให้โจทก์เป็นกรรมการของสหภาพแรงงานรวมพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกาได้มีการแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 ในมาตรา 4(4) เป็นว่าพระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่กิจการรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ และแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 95วรรคสอง เป็นว่า ห้ามมิให้พนักงานและฝ่ายบริหารตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เป็นสมาชิกของสหภาพแรงงาน กับได้มีพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 55วรรคแรก บัญญัติว่า บรรดาสหภาพแรงงานของรัฐวิสาหกิจซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ให้เป็นอันสิ้นสุดลง โจทก์จึงไม่อาจเป็นสมาชิกสหภาพแรงงานได้ คดีของโจทก์ไม่มีประโยชน์ที่จะพิจารณาต่อไป จึงต้องจำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ
คำพิพากษาย่อ (ย่อยาว)
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นพนักงานของการท่าเรือแห่งประเทศไทยตำแหน่งหัวหน้าแผนกคดี กองกฎหมาย และเป็นสมาชิกของสหภาพแรงงานรวมพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยโจทก์ได้รับเลือกตั้งให้เป็นกรรมการสหภาพแรงงานดังกล่าว สหภาพแรงงานได้ยื่นคำขอจดทะเบียนกรรมการสหภาพแรงงานแล้ว จำเลยทั้งสองไม่รับจดทะเบียนให้แก่โจทก์ขอให้เพิกถอนคำสั่งของจำเลยที่ไม่รับจดทะเบียนกรรมการสหภาพแรงงานและให้จำเลยรับจดทะเบียนให้โจทก์เป็นกรรมการของสหภาพแรงงานดังกล่าวจำเลยทั้งสองให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างที่เป็นผู้บังคับบัญชามีอำนาจลงโทษผู้ได้บังคับบัญชา จึงไม่มีสิทธิเป็นสมาชิกและกรรมการของสหภาพแรงงาน คำสั่งของจำเลยชอบแล้วขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ที่โจทก์อุทธรณ์ว่า โจทก์มิใช่ลูกจ้างซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาที่มีอำนาจในการลงโทษ ภาคทัณฑ์หรือตำหนิโทษผู้ใต้บังคับบัญชา จึงเป็นสมาชิกสหภาพแรงงานได้พิเคราะห์แล้ว ตามคำฟ้องของโจทก์นั้น โจทก์เป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจและในระหว่างการพิจารณาของศาลฎีกา พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์(ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2534 และพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์พ.ศ. 2534 มีผลบังคับใช้ ซึ่งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์พ.ศ. 2518 แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์(ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2534 มาตรา 3 ได้บัญญัติให้ยกเลิกความในมาตรา 4 เดิม และให้ใช้ความใหม่แทน ซึ่งในมาตรา 4 ที่แก้ไขใหม่บัญญัติว่า "พระราชบัญญัตินี้มิให้ใช้บังคับแก่(4) กิจการรัฐวิสาหกิจตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์" และมีบทบัญญัติในมาตรา 95 วรรคสอง ที่แก้ไขเพิ่มเติมใหม่ว่า "ห้ามมิให้พนักงานและฝ่ายบริหารตามกฎหมายว่าด้วยพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์เป็นสามชิก ของสหภาพแรงงาน"บรรดาสหภาพแรงงานของ รัฐวิสาหกิจซึ่งตั้งขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ให้เป็นอันสิ้นสุดลงเว้นแต่การดำเนินการเพื่อการชำระบัญชี" การท่าเรือแห่งประเทศไทยเป็นองค์การของรัฐบาล ตามกฎหมายว่าด้วยการจัดตั้งองค์การของรัฐบาล หรือกิจการของรัฐบาล ตามกฎหมายที่จัดตั้งกิจการขึ้น จึงเป็นรัฐวิสาหกิจตามที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2534 มาตรา 4การท่าเรือแห่งประเทศไทยจึงไม่อยู่ ภายใต้บังคับของพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์และสหภาพแรงงานรวมพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทยซึ่งเป็นสหภาพแรงงานของ รัฐวิสาหกิจที่ตั้งขึ้นตามกฎหมายว่าด้วยแรงงานสัมพันธ์ต้องเป็นอันสิ้นสุดลงตามบทกฎหมายที่กล่าวข้างต้นกรณีตามคำฟ้องของโจทก์เมื่อบทกฎหมายที่ได้กล่าวข้างต้นใช้บังคับแล้ว โจทก์ไม่อาจที่จะเป็น สมาชิกสหภาพแรงงานได้ คดีของโจทก์จึงไม่มีประโยชน์ที่จะพิจารณาต่อไปให้จำหน่ายคดีเสียจากสารบบความ
ข้อมูลคดี
- คู่ความ
- โจทก์ - นาย รังสรรค์ จันทร์ผ่อง
จำเลย - กรมแรงงาน กับพวก - กฎหมายที่อ้าง
- ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง — ม. 132
พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ.2518 — ม. 4, ม. 95
พระราชบัญญัติพนักงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ.2534 — ม. 55 - องค์คณะ
- อุดม เฟื่องฟุ้ง
ครีภูมิ สุวรรณโรจน์
พรชัย สมรรถเวช
ที่มาของข้อมูล — ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในศาลฎีกา
ศาลฎีกา เลขที่ 6 ถนนราชดำเนินใน แขวงพระบรมมหาราชวัง เขตพระนคร กรุงเทพมหานคร 10200 ✓ ตรวจสอบแล้ว
ข้อมูลเป็นคำพิพากษาย่อ (ย่อสั้น/ย่อยาว) ตามที่ศาลเผยแพร่ ไม่ใช่ข้อความคำพิพากษาฉบับเต็ม — ตรวจกับต้นฉบับจากแหล่งทางการของศาลฎีกาก่อนอ้างอิง · ระบบสืบค้นคำพิพากษาศาลฎีกา