ฎีกาที่ 288/2529

จำเลยกับพวก 5 คนนั่งรถยนต์ปิคอัพมาที่ไร่ของผู้เสียหายแล้ว จำเลยลงมาพูดขู่บังคับผู้เสียหายให้ออกไปจากไร่ของผู้เสียหายภายใน 2 เดือน ถ้าไม่ยอมออก จะให้ลูกปืนกินหรือใช้ปืนยิง ซึ่งต่อมาผู้เสียหายได้หนีออกจากไร่ของตนเพราะกลัวจะถูกทำร้ายตามที่จำเลยพูดขู่ไว้ การกระทำของจำเลยเข้าลักษณะเป็นความผิดต่อเสรีภาพตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 309 ซึ่งลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 337

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานกรรโชกตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓๗
จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วฟังว่า การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะความผิดฐานกรรโชก แต่เป็นความผิดต่อเสรีภาพ พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๙ จำคุก ๒ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าปัญหาในข้อที่ว่า จำเลยได้ข่มขืนใจผู้เสียหายให้ออกจากไร่ดังกล่าว และมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๙ ตามที่ศาลชั้นต้นลงโทษไปแล้วจริงหรือไม่นั้น โจทก์มีผู้เสียหาย นายสุวรรณ ศรีสมบูรณ์กับนายสถิตย์ ศรีสมบูรณ์ เป็นประจักษ์พยานเบิกความประกอบกันยืนยันว่า ตอนเกิดเหตุจำเลยนั่งรถยนต์ปิคอัพมากับพวกรวม ๕ คน แล้วจำเลยลงมาพูดขู่บังคับผู้เสียหายให้ออกไปจากไร่ของตนภายใน ๒ เดือน ถ้าไม่ยอมออก จะให้ลูกปืนกินหรือใช้ปืนยิง ซึ่งต่อมาผู้เสียหายก็ออกไปจากไร่ดังกล่าวเพราะกลัวจะถูกจำเลยทำร้าย แม้นายสถิตย์พยานโจทก์คนหลังจะเบิกความว่า จำเลยมาพูดขู่ที่ไร่นายสุวรรณ ก็ไม่พอจะถือเป็นข้อพิรุธ นายสถิตย์อาจเข้าใจผิดหรือหลงลืมไปก็ได้ เพราะไร่ของผู้เสียหายกับของนายสุวรรณอยู่ในบริเวณเดียวกันและนายสถิตย์เคยให้การไว้ในชั้นสอบสวนตามเอกสารหมาย จ.๒ ว่า จำเลยได้มาพูดขู่อยู่ที่ไร่ผู้เสียหายตรงกับคำพยานโจทก์สองคนแรก ไม่ปรากฏว่า พยานโจทก์ทั้งสามมีสาเหตุโกรธเคืองกับจำเลยจึงไม่ระแวงสงสัยว่าจะมีการกลั่นแกล้งปรักปรำ จำเลยนำสืบอ้างฐานที่อยู่ ไม่มีน้ำหนักพอให้รับฟังหักล้างพยานโจทก์ รูปคดีเชื่อว่าผู้เสียหายได้หนีออกจากไร่ของตนเพราะกลัวจะถูกทำร้ายตามที่จำเลยพูดขู่ไว้จริง การกระทำของจำเลยครั้งนี้เข้าลักษณะเป็นความผิดต่อเสรีภาพตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๙ ซึ่งลงโทษได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น