ฎีกาที่ 3021/2536

การที่ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ซึ่งทำให้อายุความสะดุดหยุดลง เป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันนั้น หามีผลไปถึงลูกหนี้ด้วยไม่ แม้จำเลยในฐานะลูกหนี้จะต้องรับผิดร่วมกับผู้ค้ำประกัน กำหนดอายุความของลูกหนี้แต่ละคนก็ต้องเป็นไปเพื่อคุณและโทษเฉพาะ แต่ลูกหนี้คนนั้นเท่านั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 295 การที่ผู้ค้ำประกันผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ จึงไม่ทำให้อายุความที่โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยสะดุดหยุดลง

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเคยเป็นลูกจ้างโจทก์ในตำแหน่งพนักงานขับรถยนต์โดยสารประจำทาง เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม 2522จำเลยขับรถยนต์โดยสารประจำทางสาย 89 ไปในทางการที่จ้างจำเลยขับรถคันดังกล่าวด้วยความประมาทด้วยความเร็วสูงเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดชนรถยนต์คันหมายเลขทะเบียน 1 ม-6457กรุงเทพมหานคร เป็นเหตุให้รถยนต์คันดังกล่าวไฟไหม้เสียหายเด็กซึ่งโดยสารมาด้วยตาย 2 คน โจทก์ชดใช้ค่าเสียหายแทนจำเลยไปร่วมเป็นเงิน 220,700 บาท ผู้ค้ำประกันชำระหนี้แทนจำเลย13,900 บาท คงค้างชำระอีก 206,800 บาท ขอให้บังคับจำเลยชำระเงิน 206,800 บาท กับดอกเบี้ยอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจำเลยชำระเสร็จจำเลยให้การว่า การที่ผู้ค้ำประกันชำระหนี้แทนจำเลยแม้จะเป็นการรับสภาพหนี้ก็ไม่ทำให้อายุความสะดุดหยุดลงเป็นโทษแก่จำเลย ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความขอให้ยกฟ้องศาลแรงงานกลางพิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า โจทก์อุทธรณ์ว่าสัญญาค้ำประกันเอกสารหมาย จ.18 ข้อ 1 มีข้อความระบุไว้โดยแจ้งชัดว่าผู้ค้ำประกันยอมตนเข้าผูกพันกับจำเลยต่อโจทก์โดยผู้ค้ำประกันจะไม่ใช้สิทธิของผู้ค้ำประกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 687, 688, 689 และ 690 แสดงว่าผู้ค้ำประกันยินยอมเป็นลูกหนี้ร่วมกับจำเลย เมื่อผู้ค้ำประกันได้ผ่อนชำระหนี้แก่โจทก์งวดสุดท้ายวันที่ 27 ตุลาคม 2533อายุความย่อมสะดุดหยุดลงมีผลไปถึงจำเลยด้วยนับถึงวันฟ้องยังไม่เกิน 10 ปี ฟ้องโจทก์จึงไม่ขาดอายุความนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าไม่มีบทกฎหมายใดที่บัญญัติไว้ว่า การที่ผู้ค้ำประกันชำระหนี้ให้แก่เจ้าหนี้ซึ่งทำให้อายุความสะดุดหยุดลงเป็นโทษแก่ผู้ค้ำประกันนั้นมีผลไปถึงลูกหนี้ด้วย นอกจากนี้แม้จำเลยในฐานะลูกหนี้จะต้องรับผิดร่วมกับผู้ค้ำประกัน กำหนดอายุความของลูกหนี้แต่ละคนก็ต้องเป็นไปเพื่อคุณและโทษเฉพาะแต่ลูกหนี้คนนั้นเท่านั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 295 การที่ผู้ค้ำประกันผ่อนชำระหนี้ให้โจทก์ จึงไม่ทำให้อายุความที่โจทก์จะเรียกร้องเอาจากจำเลยสะดุดหยุดลง ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความพิพากษายืน