ฎีกาที่ 420/2537

จำเลยขับรถจักรยานยนต์โดยมี บ. และ ว. นั่งซ้อนท้ายผ่านบริเวณที่ผู้ตายกับพวกนั่งอยู่ พวกผู้ตายตะโกนให้ของลับพวกจำเลย จำเลยจึงขับรถย้อนกลับมาจอดใกล้บริเวณที่ผู้ตายกับพวกนั่งอยู่บ. ลงจากรถแล้วตรงเข้าใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายถึงแก่ความตายในลักษณะฉับพลันทันที แล้ว บ. กับ ว. วิ่งหนีไปคนละทางซึ่งในขณะนั้นจำเลยยังนั่งคร่อมรถจักรยานยนต์อยู่และดับเครื่องยนต์ไว้ ไม่ปรากฏว่าฝ่ายจำเลยกับฝ่ายผู้ตายเคยมีสาเหตุโกรธเคืองกันมาก่อน การที่ บ. ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายเป็นการตัดสินใจของบ. เอง ในขณะเกิดเหตุ เนื่องจากไม่พอใจที่ถูกฝ่ายผู้ตายให้ของลับพฤติการณ์ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยได้ร่วมกับ บ. ใช้อาวุธปืนยิงผู้ตาย

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 288, 83จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 83 ลงโทษจำคุก 15 ปี คำให้การชั้นจับกุมและทางนำสืบของจำเลยเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณามีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้หนึ่งในสามตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 10 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยขับรถจักรยานยนต์โดยมีนายวิโรจน์กับนายบำรุงนั่งซ้อนท้ายผ่านที่เกิดเหตุซึ่งมีผู้ตายกับพวกนั่งอยู่ พวกผู้ตายตะโกนให้ของลับพวกจำเลย จำเลยจึงขับรถย้อนกลับมาจอดห่างจากที่ผู้ตายกับพวกนั่งอยู่ประมาณ 2 เมตร นายบำรุงลงจากรถแล้วตรงเข้าใช้อาวุธปืนพกยิงใส่ผู้ตาย 1 นัด จากนั้นนายบำรุงกับนายวิโรจน์ต่างวิ่งหนีไปคนละทาง ส่วนจำเลยซึ่งยังนั่งคร่อมรถจักรยานยนต์อยู่พยายามติดเครื่องรถ แต่ถูกนายประคองใช้ถังขยะขว้างใส่รถล้มเสียก่อนพิเคราะห์แล้ว เมื่อทางพิจารณาไม่ปรากฏว่าฝ่ายจำเลยกับฝ่ายผู้ตายเคยมีสาเหตุโกรธเคืองกันมาก่อน การที่นายบำรุงลงจากรถจักรยานยนต์แล้วใช้อาวุธปืนพกยิงผู้ตายในลักษณะฉับพลันทันที ซึ่งในขณะนั้นจำเลยยังนั่งคร่อมรถจักรยานยนต์อยู่และดับเครื่องรถไว้ พฤติการณ์แห่งคดีฟังได้ว่า การที่นายบำรุงใช้อาวุธปืนพกยิงผู้ตายเป็นการตัดสินใจของนายบำรุงเองในขณะเกิดเหตุ เนื่องจากไม่พอใจที่ถูกฝ่ายผู้ตายให้ของลับหากจำเลยสมคบกับนายบำรุงยิงผู้ตายจำเลยย่อมจะติดเครื่องรถจักรยานยนต์ไว้รอรับนายบำรุงกับนายวิโรจน์เพื่อหลบหนีไปจากที่เกิดเหตุ ไม่ใช่ปล่อยให้ต่างคนต่างวิ่งหนีไปคนละทางจึงยังฟังไม่ได้ว่าจำเลยได้ร่วมกับนายบำรุงใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายพิพากษายืน