ฎีกาที่ 4201/2536

จำเลยเป็นเจ้าพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริต โดยทำใบรับแจ้งการตายอันเป็นเท็จแล้วนำไปเป็นหลักฐานในการแจ้งการตายต่อนายทะเบียนให้ออกมรณบัตรของ จ. และนำไปเป็นหลักฐานในการขอคืนหลักประกันที่ ป. ได้ประกันตัว จ.และเบิกความเท็จต่อศาลว่า จ.ตายไปแล้ว การกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137,157,162(1)(4),267 ซึ่งเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดกระทงหนึ่งและเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรกอีกกระทงหนึ่ง

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137,157, 162, 189, 267, 268, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137, 157, 162(1)(4), 267 เป็นกรรมเดียวกัน ให้ลงโทษตามกฎหมายที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 คือมาตรา 157 จำคุก 5 ปี และมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177วรรคแรก, 189 เป็นกรรมเดียวอีกกระทงหนึ่ง ลงโทษตามบทหนักที่สุดคือ มาตรา 177 วรรคแรก จำคุก 2 ปี รวมสองกระทงจำคุก 7 ปีจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยเป็นเจ้าพนักงานได้ปฏิบัติหน้าที่โดยทุจริตโดยทำใบรับแจ้งการตายอันเป็นเท็จโดยร่วมกับนายเปลี่ยวแล้วจำเลยนำไปเป็นหลักฐานในการแจ้งการตายต่อนายทะเบียนให้ออกใบมรณบัตรของนายจิตร และนำไปเป็นหลักฐานในการขอคืนหลักประกันที่นายเปลี่ยวได้ประกันตัวนายจิตรและเบิกความเท็จต่อศาลจังหวัดตรังว่านายจิตรตายไปแล้ว การกระทำของจำเลยดังกล่าวเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 157, 162(1)(4), 267และมาตรา 177 วรรคแรกพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา137, 157, 162(1)(4), 267 เป็นการกระทำกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบทให้ลงโทษตามมาตรา 157 ซึ่งเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก 5 ปี กระทงหนึ่ง และมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 177 วรรคแรก จำคุก 2 ปี อีกกระทงหนึ่งรวมสองกระทงจำคุก 7 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 3