ฎีกาที่ 4803/2533

หนังสือบอกล้างโมฆียะกรรมที่ผู้รับประกันภัยมีไปยังผุ้รับประโยชน์นั้น มีผลนับแต่เวลาที่ผู้รับประโยชน์ได้รับหนังสือดังกล่าว
เมื่อผู้รับประกันภัยบอกล้างสัญญาประกันชีวิตที่ตกเป็นโมฆียะไปยังผู้รับประโยชน์ภายหลังเมื่อพ้นกำหนด 1 เดือน นับแต่ทราบมูลอันจะบอกล้างได้ ผู้รับประกันภัยย่อมต้องรับผิดใช้เงินให้ผู้รับประโยชน์ตามสัญญาข้างต้น

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญารับประกันชีวิตนางสุนี จิตตะ ยโสธรต่อมานางสุนี ถึงแก่กรรม โจทก์ในฐานะผู้รับประโยชน์ตามกรมธรรม์ได้ขอรับเงินตามกรมธรรม์ แต่จำเลยกลับมีหนังสือบอกล้างสัญญาดังกล่าวมายังโจทก์ โดยจำเลยไม่มีสิทธิที่จะบอกล้างได้ ขอให้บังคับจำเลยชำระเงินพร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า สัญญาประกันชีวิตที่โจทก์นำมาฟ้องเป็นโมฆียะจำเลยได้บอกล้างแล้ว สัญญาดังกล่าวจึงตกเป็นโมฆะ จำเลยไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยชำระเงินตามฟ้อง
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์จำเลยรับกันในชั้นฎีกาว่า สัญญาประกันชีวิตรายนี้เป็นโมฆียะ แต่คู่ความโต้แย้งกันในปัญหาที่ว่าจำเลยบอกล้างโมฆียะกรรมนี้โดยชอบหรือไม่ โดยคู่ความโต้แย้งกันในข้อที่ว่าจำเลยทราบมูลอันจะบอกล้างโมฆียะกรรมเมื่อใด โจทก์อ้างจำเลยทราบมูลเหตุบอกล้างโมฆียะกรรมเมื่อวันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๒๕ส่วนจำเลยอ้างว่าจำเลยทราบมูลอันจะบอกล้างโมฆียะกรรมเมื่อวันที่๗ เมษายน ๒๕๒๕ ศาลฎีกาพิเคราะห์ข้อโต้แย้งดังกล่าวแล้วเห็นว่าจำเลยมีหนังสือบอกล้างโมฆียะกรรมเมื่อวันที่ ๕ พฤษภาคม ๒๕๒๕ตามเอกสารหมาย จ.๖ หรือ ล.๘ แต่หนังสือนี้ไปถึงผู้รับคือโจทก์เมื่อวันที่ ๑๒ พฤษภาคม ๒๕๒๕ ตามใบตอบรับเอกสารหมาย ล.๙ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๐ วรรคหนึ่ง บัญญัติว่าการแสดงเจตนาทำให้แก่บุคคลผู้อยู่ห่างโดยระยะทาง ย่อมมีผลนับแต่เวลาที่ไปถึงคู่กรณีอีกฝ่ายหนึ่งนั้นเป็นต้นไป ดังนั้นหนังสือบอกล้างโมฆียะกรรมรายนี้ของจำเลยย่อมมีผลนับแต่วันที่ ๑๒ พฤษภาคม๒๕๒๕ เป็นต้นไปจึงพ้นกำหนด ๑ เดือน นับแต่วันที่จำเลยทราบมูลอันจะบอกล้างได้ ไม่ว่าจะถือว่าจำเลยทราบมูลอันจะบอกล้างโมฆียะกรรมในวันที่ ๒๖ มีนาคม ๒๕๒๕ หรือวันที่ ๗ เมษายน ๒๕๒๕ ก็ตามการบอกล้างโมฆียะกรรมของจำเลยจึงไม่ชอบ ทั้งนี้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๘๖๕ วรรคสอง จำเลยต้องรับผิดชดใช้เงินให้โจทก์ตามสัญญาประกันชีวิต
พิพากษายืน.