ฎีกาที่ 5251/2537

การปรับบทลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 296ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตาม มาตรา 295 อีก ส่วนการปรับบทลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 140 วรรคแรก นั้น ต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 138 วรรคสองด้วย เพราะมาตรา 140 วรรคแรก มิได้บัญญัติความผิดไว้ชัดแจ้งในตัว

โจทก์ฟ้อง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,140, 289, 258, 33, 80, 91จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 289(2) ประกอบมาตรา 80, 140 วรรคแรก,91, 33 ฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่และฐานต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติการตามหน้าที่โดยใช้อาวุธเป็นการกระทำกรรมเดียวผิดต่อกฎหมายหลายบท ให้ลงโทษฐานพยายามฆ่าเจ้าพนักงานซึ่งกระทำการตามหน้าที่อันเป็นบทที่มีโทษหนักที่สุดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ให้จำคุกตลอดชีวิต ฐานทำให้เสียทรัพย์จำคุก 1 ปี เมื่อศาลได้ลงโทษจำคุกตลอดชีวิตแล้ว ก็ไม่เรียงกระทงลงโทษความผิดฐานอื่นอีก ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91(3)สำหรับอาวุธมีดปลายแหลมไม่ได้ยึดไว้เป็นของกลาง ดังนั้นคำขอให้ริบจึงให้ยกเสียจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 140 วรรคแรก 295, 296 เป็นการกระทำกรรมเดียว ให้ลงโทษตามมาตรา 140 วรรคแรก ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดจำคุก 1 ปี ฐานทำให้เสียทรัพย์ วางโทษจำคุก 3 เดือน รวมสองกระทงจำคุก 1 ปี 3 เดือน ข้อหาอื่นให้ยก นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อเท็จจริงฟังได้ว่า จำเลยมีเจตนาทำร้ายผู้เสียหายซึ่งเป็นเจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่เท่านั้นหาได้มีเจตนาจะฆ่า ผู้เสียหายแต่อย่างใดไม่ แต่เมื่อศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 296แล้ว ก็ไม่จำต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 295 อีก ส่วนการปรับบทลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 140 วรรคแรกนั้น ต้องปรับบทลงโทษตามมาตรา 138 วรรคสองด้วยเพราะความผิดตามมาตรา 140 วรรคแรกมิได้บัญญัติความผิดไว้ชัดแจ้งในตัว การปรับบทลงโทษของศาลอุทธรณ์ภาค 2 จึงไม่ถูกต้อง สมควรแก้ไขเสียให้ถูกต้องพิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 296 และมาตรา 140 วรรคแรก ประกอบด้วยมาตรา 138 วรรคสองนอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2