ฎีกาที่ 5258/2541

จำเลยเพียงแต่ให้ความช่วยเหลือโดยให้คนต่างด้าวโดยสาร รถยนต์พาไปส่งที่จังหวัดปทุมธานีเท่านั้น ส่วนคนต่างด้าวจะเข้ามาทำงานและแย่งงานคนไทยทำได้หรือไม่ อยู่ที่ผู้รับเข้าทำงานไม่ใช่จำเลย ทั้งจำเลยไม่เคยต้องโทษจำคุกมาก่อนจึงสมควรรอการลงโทษจำคุกให้แก่จำเลย

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2522 มาตรา 63จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มาตรา 63 (ที่ถูกมาตรา 63 วรรคหนึ่ง)จำคุก 2 ปี และปรับ 30,000 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ จำเลยให้การรับสารภาพ เป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปีและปรับ 15,000 บาท โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 1 ปีตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56 ไม่ชำระค่าปรับให้กักขังแทนตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 29, 30โจทก์อุทธรณ์ขอให้ไม่รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาขอให้ไม่รอการลงโทษ โดยรองอัยการสูงสุดซึ่งได้รับมอบหมายจากอัยการสูงสุดรับรองให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "มีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์แต่เพียงว่าสมควรรอการลงโทษให้จำเลยหรือไม่ เห็นว่า จำเลยเพียงแต่ให้ความช่วยเหลือโดยให้คนต่างด้าวโดยสารรถยนต์พาไปส่งที่จังหวัดปทุมธานีเท่านั้น ส่วนคนต่างด้ายจะเข้ามาทำงานและแย่งงานคนไทยทำได้หรือไม่อยู่ที่ผู้รับเข้าทำงานไม่ใช่จำเลยทั้งจำเลยไม่เคยต้องโทษจำคุกมาก่อน ที่ศาลล่างทั้งสองใช้ดุลพินิจรอการลงโทษให้จำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น"พิพากษายืน