ฎีกาที่ 5554/2539

จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองเป็นความผิดกระทงหนึ่งและเมื่อเสพก็เป็นความผิดอีกกระทงหนึ่งส่วนกัญชานั้นเมื่อจำเลยมีไว้ในครอบครองก็เป็นความผิดกระทงหนึ่งและเมื่อเสพก็เป็นความผิดอีกกระทงหนึ่งหาใช่เป็นการกระทำเพียงกรรมเดียวไม่ คดีต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแต่เมื่อคดีขึ้นมาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาแล้วศาลฎีกาย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาพิพากษาให้เป็นคุณแก่จำเลยได้

โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 มาตรา 4, 7, 8, 15, 26, 57, 67, 76, 91, 92, 102ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 และสั่งริบบ้องไม้ไผ่สำหรับสูบกัญชาจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 15 วรรคหนึ่ง, 26 วรรคหนึ่ง,57, 67, 76, วรรคหนึ่ง, 91, 92 วรรคหนึ่ง ให้เรียงกระทงลงโทษฐานมีเฮโรอีนจำคุก 1 ปี ฐานมีกัญชาจำคุก 6 เดือน ฐานเสพเฮโรอีนจำคุก 1 ปี ฐานเสพเฮโรอีนจำคุก 1 ปี ฐานเสพกัญชาจำคุก 6 เดือนรวมโทษจำคุก 2 ปี 12 เดือน จำเลยให้การรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา มีเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 1 ปี 6 เดือน พิเคราะห์พฤติการณ์ตามรายงานการสืบเสาะและพินิจแล้ว ไม่มีเหตุควรรอการลงโทษริบของกลางจำเลย อุทธรณ์ ขอให้ รอการลงโทษศาลอุทธรณ์ ภาค 2 พิพากษายืนจำเลย ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่จำเลยฎีกาว่าการที่จำเลยมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองกับเสพเฮโรอีน และการมีกัญชาไว้ในครอบครองกับเสพกัญชา ต่างเป็นความผิดกรรมเดียวแต่ผิดต่อกฎหมายหลายบทจึงต้องลงโทษจำเลยฐานมีกับเสพเฮโรอีนอีกกระทงหนึ่งและฐานมีกับเสพกัญชาอีกกระทงหนึ่งเท่านั้น เห็นว่า พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษพ.ศ. 2522 ได้บัญญัติห้ามมิให้มียาเสพติดให้โทษในประเภท 1 คือเฮโรอีนไว้ในครอบครองในมาตรา 15 วรรคหนึ่ง ห้ามมิให้มียาเสพติดให้โทษในประเภท 5 คือกัญชาไว้ในครอบครองในมาตรา 26วรรคหนึ่ง และห้ามมิให้เสพยาเสพติดให้โทษในประเภท 1 และประเภท 5ไว้ในมาตรา 57 แสดงให้เห็นว่าบทกฎหมายดังกล่าวได้กำหนดโทษไว้สำหรับความผิดแต่ละกรรมต่างกัน ดังนั้น เมื่อจำเลยมีเฮโรอีนไว้ในครอบครองก็เป็นความผิดกระทงหนึ่งและเมื่อจำเลยเสพเฮโรอีนก็เป็นความผิดอีกกระทงหนึ่ง ในส่วนที่เกี่ยวกับกัญชาเมื่อจำเลยมีไว้ในครอบครองก็เป็นความผิดกระทงหนึ่งและเมื่อจำเลยเสพกัญชาก็เป็นความผิดอีกกระทงหนึ่ง การมีเฮโรอีนหรือกัญชาไว้ในครอบครองและเสพเฮโรอีนหรือกัญชาหาใช่เป็นการกระทำเพียงกรรมเดียวดังที่จำเลยฎีกาไม่ ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้นอย่างไรก็ดี แม้คดีนี้ต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงแต่ศาลฎีกาเห็นว่าเมื่อคดีขึ้นมาสู่การพิจารณาของศาลฎีกาแล้วศาลฎีกาย่อมมีอำนาจที่จะพิจารณาพิพากษาให้เป็นคุณแก่จำเลยได้ข้อเท็จจริงที่ยุติตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2 ฟังได้ว่าจำเลยมีเฮโรอีนและกัญชาอย่างละเล็กน้อยเพื่อเสพเท่านั้นเพราะจำเลยติดยาเสพติดให้โทษดังกล่าว การกระทำของจำเลยแม้กฎหมายบัญญัติว่าเป็นความผิด แต่โดยเนื้อแท้แล้วการกระทำของจำเลยเป็นไปในลักษณะของคนป่วยที่ต้องใช้ยาเสพติดให้โทษมาบำบัดอาการป่วยของตน ผลโดยตรงของการเสพยาเสพติดให้โทษเป็นเรื่องเฉพาะตัวของผู้เสพเท่านั้น การลงโทษจำคุกน่าจะไม่ใช่วิธีการที่ถูกต้องเพราะไม่อาจทำให้จำเลยเลิกการเสพยาเสพติดให้โทษได้แต่คงต้องใช้วิธีการบำบัดรักษาการติดยาเสพติดให้โทษมากกว่าอันจะมีผลให้จำเลยเลิกเสพยาเสพติดให้โทษได้ซึ่งจะเป็นผลดีแก่ตัวจำเลยสำหรับการดำรงชีวิตต่อไปในอนาคต จึงเห็นควรรอการลงโทษจำคุกแก่จำเลย แต่ให้คุมความประพฤติจำเลยเพื่อให้จำเลยได้ไปบำบัดรักษาการติดยาเสพติดให้โทษโดยการควบคุมดูแลของพนักงานคุมประพฤติ"พิพากษาแก้เป็นว่า โทษจำคุกให้รอการลงโทษไว้มีกำหนด 2 ปีโดยให้จำเลยไปรายงานตัวต่อพนักงานคุมประพฤติทุก 2 เดือนต่อ 1 ครั้งภายในกำหนดเวลา 2 ปี ห้ามมิให้จำเลยเสพหรือเกี่ยวข้องกับยาเสพติดให้โทษทุกประเภทรวมทั้งการคบหาสมาคมกับบุคคลที่เสพหรือเกี่ยวข้องกับยาเสพติดให้โทษและให้พนักงานคุมประพฤติดำเนินการให้จำเลยไปรับการบำบัดรักษาการติดยาเสพติดให้โทษในสถานพยาบาลของรัฐหรือเอกชนตามที่พนักงานคุมประพฤติเห็นสมควร โดยให้จำเลยนำผลการบำบัดรักษาจากสถานพยาบาลมาเสนอต่อพนักงานคุมประพฤติทุกครั้งที่ต้องมารายงานตัว นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 2