ฎีกาที่ 562/2553

จำเลยทำสัญญารับเหมาก่อสร้างจากกรมทางหลวง ตามสัญญาจำเลยจะนำไปทำสัญญาจ้างเหมาช่วงไม่ได้ จำเลยผิดสัญญานำไปให้บริษัท บ. รับเหมาช่วง ความรับผิดขั้นสุดท้ายต่อกรมทางหลวงยังอยู่ที่จำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาโดยตรง สัญญาข้อ 9 จำเลยรับว่า ผู้รับจ้างช่วงเป็นตัวแทนของจำเลย บริษัท บ. จึงเป็นตัวแทนจำเลยในการทำงานโดยมีจำเลยเป็นตัวการ เมื่อบริษัท บ. ก่อให้เกิดความเสียหายต่อโจทก์ จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในฐานะตัวการ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 427

โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน 443,414.88 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันทำละเมิดจนถึงวันฟ้องรวมเป็นเงิน 476,414.88 บาท และดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปีของต้นเงิน 443,414.88 บาท นับถัดจากวันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 400,000 บาท (ที่ถูก 355,000 บาท) แก่โจทก์พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 7.5 ต่อปี นับแต่วันที่ 30 พฤศจิกายน 2543 เป็นต้นไป จนกว่าจะชำระหนี้แก่โจทก์เสร็จสิ้นกับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 10,000 บาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์แทนโจทก์ 10,000 บาท
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้เป็นยุติว่า โจทก์ได้รับความเสียหายจากการกระทำละเมิด แขนรถแบ็คโฮพาดไปถูกสายเคเบิลใยแก้วของโจทก์ขาดเสียหาย คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาจำเลยว่า จำเลยต้องรับผิดในความเสียหายต่อโจทก์หรือไม่ เห็นว่า รถแบ็คโฮคันที่ทำความเสียหายต่อโจทก์ จำเลยไม่ได้เป็นเจ้าของ แต่เป็นของบริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด ซึ่งเป็นคู่สัญญารับเหมางานช่วงจากจำเลยคนงานที่ขับรถแบ็คโฮจึงเป็นลูกจ้างบริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด ไม่ใช่ลูกจ้างจำเลย และจำเลยไม่มีอำนาจบังคับบัญชาคนงานคนดังกล่าว หากกรณีเกิดความเสียหายขึ้นนายจ้างที่ต้องรับผิดในทางการที่จ้าง คือบริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด ไม่ใช่จำเลย อย่างไรก็ดีจำเลยรับเหมาก่อสร้างจากกรมทางหลวงตามข้อสัญญาข้อ 9 จำเลยจะนำไปทำสัญญาจ้างเหมาช่วงไม่ได้ ดังนั้น แม้จำเลยผิดสัญญานำไปให้บริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด รับเหมางานช่วงความรับผิดชอบขั้นสุดท้ายต่อกรมทางหลวงก็ยังอยู่ที่จำเลยซึ่งเป็นคู่สัญญาโดยตรงอยู่ดี ทั้งตามสัญญาข้อ 9 จำเลยก็รับว่า ผู้รับจ้างช่วงเป็นตัวแทนของจำเลยด้วย ที่จำเลยจะต้องรับผิดในความเสียหายที่เกิดขึ้นในฐานะตัวการตัวแทน บริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด จึงเป็นตัวแทนจำเลยในการทำงาน โดยมีจำเลยเป็นตัวการเมื่อบริษัทบุญชัยพาณิชย์ (1979) จำกัด ก่อให้เกิดความเสียหายต่อโจทก์ จำเลยจึงต้องรับผิดต่อโจทก์ในฐานะตัวการ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 427 และความรับผิดในฐานะตัวการตัวแทนโจทก์บรรยายมาในฟ้องแล้ว ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้จำเลยรับผิดต่อโจทก์ ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยในผล ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน ให้จำเลยชำระค่าทนายความชั้นฎีกา 9,000 บาท แทนโจทก์