ฎีกาที่ 6767/2537

เมื่อพยานหลักฐานโจทก์มีความสงสัยตามสมควรว่าจำเลยกระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา55,78วรรคแรกหรือไม่และยกประโยชน์แห่งความสงสัยให้จำเลยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา227วรรคสองศาลฎีกาย่อมมีอำนาจพิพากษายกฟ้องโจทก์ในความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา371พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯมาตรา8ทวิวรรคหนึ่ง,72ทวิวรรคสองได้ด้วยเพราะเป็นข้อเท็จจริงอันเดียวเกี่ยวพันกันตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา185ประกอบมาตรา215และ225

โจทก์ ฟ้อง ขอให้ ลงโทษ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 80, 91,288, 371 พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดและ สิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ , 55, 78 และ ริบของกลางจำเลย ให้การ ปฏิเสธศาลชั้นต้น พิจารณา แล้ว พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และ สิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง , 72 ทวิ วรรคสอง , 55, 78(ที่ ถูก มาตรา 78 วรรคหนึ่ง ) เป็น ความผิด หลายกรรม ต่างกัน ให้ เรียงกระทง ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91 ฐาน มี อาวุธปืน และเครื่องกระสุนปืน ซึ่ง นายทะเบียน ไม่อาจ ออก ใบอนุญาต ให้ ได้ ไว้ ในครอบครอง จำคุก 2 ปี ฐาน พา อาวุธปืน ติดตัว ไป ใน ทางสาธารณะโดย ไม่ได้ รับ อนุญาต และ โดย เปิดเผย ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯเป็น กรรมเดียว กับ ฐาน พกพา อาวุธปืน ไป ใน หมู่บ้าน ทางสาธารณะ โดย เปิดเผยและ ไม่มี เหตุสมควร ตาม ประมวลกฎหมายอาญา ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติอาวุธปืน ฯ ซึ่ง เป็น บทหนัก ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 จำคุก6 เดือน รวม โทษ จำคุก 2 ปี 6 เดือน ริบของกลาง ส่วน ข้อหา อื่น ให้ยกโจทก์ และ จำเลย อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ ภาค 1 พิพากษาแก้ เป็น ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 พระราชบัญญัติ อาวุธปืนเครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด ดอกไม้เพลิง และ สิ่งเทียมอาวุธปืนพ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง , 72 ทวิ วรรคสอง ตอนแรกเป็น กรรมเดียว ผิด กฎหมาย หลายบท ให้ ลงโทษ ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯซึ่ง เป็น กฎหมาย ที่ มี โทษหนัก ที่สุด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90จำคุก 6 เดือน ส่วน ข้อหา ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯ มาตรา 55 และมาตรา 78 (ที่ ถูก มาตรา 78 วรรคหนึ่ง ) ให้ยก นอกจาก ที่ แก้ คง ให้เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลชั้นต้นโจทก์ และ จำเลย ฎีกา โดย ผู้พิพากษา ซึ่ง พิจารณา และ ลงชื่อ ในคำพิพากษา ศาลชั้นต้น อนุญาต ให้ ฎีกา ใน ปัญหาข้อเท็จจริง แต่ก่อน ส่ง สำนวนไป ศาลฎีกา จำเลย ยื่น คำร้องขอ ถอน ฎีกา ศาลชั้นต้น อนุญาตศาลฎีกา พิเคราะห์ แล้ว มี ปัญหา ต้อง วินิจฉัย ตาม ฎีกา โจทก์ ว่าจำเลย มี ความผิด ตาม พระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯ มาตรา 55, 78 วรรคหนึ่งหรือไม่ศาลฎีกา วินิจฉัย ข้อเท็จจริง ว่า ตาม พฤติการณ์ แห่ง คดี พยานหลักฐาน โจทก์ มี ความ สงสัย ตาม สมควร ว่า จำเลย กระทำ ความผิด ต่อพระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯ มาตรา 55, 78 วรรคแรก หรือไม่ ให้ยก ประโยชน์แห่ง ความ สงสัย นั้น ให้ จำเลย ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 227 วรรคสอง และ ศาลฎีกา มีอำนาจ พิพากษายก ฟ้องโจทก์ใน ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 371 พระราชบัญญัติ อาวุธปืน ฯมาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง , 72 ทวิ วรรคสอง ได้ ด้วย เพราะ เป็น ข้อเท็จจริงอัน เดียว เกี่ยวพัน กัน ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 185 ประกอบ กับ มาตรา 215 และ 225พิพากษาแก้ เป็น ว่า ให้ยก ฟ้อง สำหรับ ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญามาตรา 371 พระราชบัญญัติ อาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิดดอกไม้เพลิง และ สิ่งเทียมอาวุธปืน พ.ศ. 2490 มาตรา 8 ทวิ วรรคหนึ่ง ,72 ทวิ วรรคสอง ตอนแรก เสีย ด้วย นอกจาก ที่ แก้ คง ให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 1