ฎีกาที่ 9324/2544

โจทก์เป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์ประกอบธุรกิจในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์รวมอยู่ด้วย โจทก์ให้จำเลยเช่ารถขุดแบ็กโฮพร้อมคนขับรถเพื่อนำไปใช้งานในหน่วยงานก่อสร้าง โจทก์จึงเป็นผู้ประกอบธุรกิจในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์ เมื่อโจทก์ฟ้องเรียกเอาค่าเช่าจึงมีอายุความ 2 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/34 (6)

โจทก์ฟ้องและแก้ไขคำฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินค่าเช่ารถขุดแบ็กโฮ พร้อมดอกเบี้ยนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การต่อสู้หลายประการและว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความ เพราะโจทก์มิได้ฟ้องคดีภายในกำหนด ๖ เดือน นับแต่วันสิ้นสุดการเช่าหรือวันส่งทรัพย์สินที่เช่า ขอให้ยกฟ้อง
จำเลยขาดนัดพิจารณา
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินตามฟ้องแก่โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า? พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงที่ไม่มีฝ่ายใดโต้เถียงในชั้นฎีกาฟังเป็นยุติได้ว่า โจทก์เป็นบริษัทจำกัดมีวัตถุประสงค์ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ. ๒ เมื่อระหว่างวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๓๙ ถึงวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๔๐ จำเลยเช่ารถขุดแบ็กโฮพร้อมคนขับไปจากโจทก์รวม ๖ ครั้ง แล้วจำเลยผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าเป็นเงิน ๔๑๔,๘๑๑ บาท เมื่อถึงวันฟ้องจำเลยต้องรับผิดดอกเบี้ยเป็นเงิน ๕๑,๙๙๓.๔๓ บาท คดีมีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยเพียงประการเดียวว่า คดีโจทก์ขาดอายุความหรือไม่ โดยจำเลยฎีกาว่า คดีนี้พิพาทกันเรื่องเช่าทรัพย์ ต้องถืออายุความเรื่องเช่าทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ โจทก์นำคดีมาฟ้องเกิน ๖ เดือน ฟ้องโจทก์จึงขาดอายุความนั้น เห็นว่า เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่า โจทก์มีวัตถุประสงค์ตามหนังสือรับรองเอกสารหมาย จ. ๒ ซึ่งวัตถุประสงค์ดังกล่าว โจทก์ประกอบธุรกิจในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์รวมอยู่ด้วย โจทก์ให้จำเลยเช่ารถขุดแบ็กโฮพร้อมคนขับรถเพื่อนำไปใช้งานในหน่วยงานก่อสร้างอาคารรวม ๖ ครั้ง แล้วจำเลยค้างชำระค่าเช่า โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระค่าเช่า โจทก์จึงเป็นผู้ประกอบธุรกิจในการให้เช่าสังหาริมทรัพย์เรียกเอาค่าเช่าตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๙๓/๓๔ (๖) ซึ่งมีอายุความ ๒ ปี โจทก์ให้จำเลยเช่ารถขุดแบ็กโฮระหว่างวันที่ ๓๐ ธันวาคม ๒๕๓๙ ถึงวันที่ ๑๕ มีนาคม ๒๕๔๐ โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๔๑ เมื่อนับถึงวันฟ้องยังไม่เกิน ๒ ปี ฟ้องโจทก์จึงยังไม่ขาดอายุความ ที่ศาลล่างทั้งสองพิพากษาต้องกันมานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
พิพากษายืน ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.